PÓJDŹCIE, SYNOWIE, SŁUCHAJCIE.
NAUCZĘ WAS BOJAŹNI PAŃSKIEJ.
Kiedy byłam mała,
mama co wieczór mi mówiła, żebym otworzyła serce przed Panem,
bo On jest dobry i miłosierny.
Potem odszedł ojciec. Zostawił ją
ze mną i moimi braćmi gdzieś na skraju pustyni Mojave.
Więcej nie wspominała o Bogu miłosiernym.
Przytaczała za to przepowiednię,
jak to świat spowije mrok
i ważyć się będzie nasz los.
Zapytałam ją, czemu Bóg się zmienił
i gniewa się na swoje dzieci?
"Nie wiem" - powiedziała, otulając mnie kocem.
"Widać zmęczyło Go całe to gówno."
LOS ANGELES, 23 GRUDNIA, 1:02
Cholerne bydlaki.
Podpaliłbym całe to miasto
i patrzył, jak skurwiele płoną.
Grill po republikańsku?
Należałoby zacząć tu jeszcze raz od zera.
Chryste.
Stój! Rzuć to i ręce na głowę.
Zaczęło się.
Mam mało czasu.
Zamknij się i rzuć te torby.
Ręce na głowę!
Na głowę!
Odwróć się. No już.
Nie. Puść go.
Strzelaj, Burton.
Niech skurw...
C0 jest?
Co robisz, Michael?
- Nie taki był rozkaz. - Co mówisz?
Teraz słucham własnych rozkazów.
Zginiesz razem z dzieckiem.
Znasz tego faceta? Co ty...?
Wszystko dobrze, Jeep?
Wybacz, że cię obudziłem, Charlie.
To nie ty.
Mały całą noc kopie jak wściekły.
Pewnie wie o czymś, o czym ja nie wiem.
Znów te złe sny?
To ze stresu.
Za bardzo się przejmujesz.
Domem, ojcem.
Mną.
Chciałbym móc się przejmować tylko tobą.
O tym właśnie mówię.
Dziewczyną w ósmym miesiącu, która nosi nie twoje dziecko?
Każdy by miał koszmary.
Nabijaj się. Jak wszyscy.
Daj spokój.
Doceniam to, co ty i Bob dla mnie robicie.
Za miesiąc dziecko znajdzie rodzinę,
a ja zacznę myśleć, co zrobić ze swoim życiem.
Nie zmieniłaś zdania?
Nie jestem gotowa być matką.
Ledwo umiem zadbać o siebie.
Mógłbym ci pomagać_
Razem dalibyśmy radę.
Ja bym chciał.
Za dużo na siebie bierzesz.
Jeszcze nie zdobyłem skrzydeł.
Ludzie mają mnie widzieć z aniołem bez skrzydeł?
Muszę na nie zasłużyć. Pomożesz mi?
Jasne.
Któregoś dnia ci odda.
O czym ty mówisz? To udany związek.
Znam ja takie związki.
Obrzydliwe.
Masz rację. Okropne.
Jak ona może iść tak do ludzi?
Nie wiem. Może ją zapytamy?
Nie, Howard. Nie zawstydzaj mnie.
Audrey, skarbie. Mama zastanawia się, czy celowo
pokazujesz dziś dupę całemu światu.
No. Bo może dostanę w obie rury
w kiblu od naćpanych truckerów.
Fajnie, że tu utknęliśmy.
Mnie ta odpowiedź satysfakcjonuje.
To jest kara. Na pewno.
Cholera.
Następna stacja za 80 km?
80 km?
Wesołych świąt.
Co w nich wesołego?
To gówno kiepsko robi dziecku.
Chyba powinnam rzucić.
A przedtem dasz jednego?
W środku kupisz całą paczkę.
Daj mi teraz jednego.
Jak kupię, oddam ci dwa.
Chyba się zgubiłem.
- To tutaj? - Zupełnie nie.
Jest tu jakiś sprawny telefon?
Bob da ci zadzwonić z knajpy.
Jak mu trochę zapłacisz.
Powinienem dać radę.
Macie coś do jedzenia? Naleśniki albo...?
Tak. Porcja za 3,75$.
Tosty po 4$, jak kto lubi. Ja wolę naleśniki.
- Wszystko dobrze? - Tak.
W porządku. Facet się zgubił.
Kto to?
- Tak się kończy, jak prowadzisz. - Co mam zrobić?
Pogadaj z nim.
Miał być gotowy 2 godziny temu.
Nie minęły 2 godziny.
Zostały Salemy Lighty.
Gdzieś się podziewała?
Nie jesteś na wakacjach.
I przestań palić.
W tym stanie...
Spójrz na mnie. Mogę być w gorszym?
Poza tym, kto to mówi?
Rzuciłem 2 lata temu.
To po co ci ta zapalniczka?
Prezent od byłej żony. Ma wartość sentymentalną.
Przypomina mi, jak jej nienawidzę.
Mogę skorzystać z telefonu?
Nie ma tu pola, a telefon w budce jest zepsuty.
Wiadomo, co z naszym wozem?
Minęły już dwie godziny.
W tym tempie nie dotrzemy do Scottsdale na święta.
Beema z otwartą maską, pamiętasz?
Tak.
Co robisz takiego ważnego, że przy niej nie siedzisz?
Nic.
Znalazłem wśród gratów w szopie.
Wiem, że nigdy nic nie wyrzucasz.
- Co robisz? - A co?
Ja też lubię Charlie. Naprawdę.
Miło, że jej pomagasz, ale...
- Odczep się. - Nie odpowiadasz za nią.
Nie odchodź, kiedy do ciebie mówię.
Długo będziesz za nią łaził jak szczeniak za suką?
Patrzył, jak się parzy z każdym poza tobą?
Nie mów tak. Ona nie z tych.
Wiem, że dla ciebie to nie ma sensu.
Dla mnie czasem też.
Ona wciąż mi się śni.
Te sny bywają tak straszne,
że chciałbym więcej nie zasnąć.
Nie umiem tego wyjaśnić, tato.
Czuję, że muszę ją chronić.
Twoja matka uznała,
że zwariowałem, kiedy postanowiłem kupić tę budę
i przenieść się na pustkowie.
Ale czułem, że muszę.
I tak jak ty, nie umiałem tego wyjaśnić.
Powiedziałem jej - Zaufaj mi.
Jak tylko przy 9-ce zbudują to wielkie centrum handlowe,
jak od lat planują, będziemy bogaci.
Kłopot w tym, że się myliłem.
Zbudowali je w Mesa County.
Wyszedłem na kretyna.
Dziś patrzę, jak popełniasz ten sam błąd,
wierząc w coś, co nie nastąpi.
Posłuchaj mnie, synu.
Czas, żebyś stąd wyjechał.
Nie chcę, żebyś pewnego dnia obudził się stary i zgorzkniały.
Z poczuciem, że zagubiłeś sens.
Jak wszyscy, którzy tu zostali.
Idź, napraw tę furę. Chcę, żeby wyjechali przed nocą.
Jeszcze mu tyle brakuje.
Co się z tobą dzieje?
Mówiłem, kup satelitę, ale ty nie słuchasz.
- Po cholerę mi? - A History Channel?
Mam dość własnych historii.
- To fakt. - Co znowu?
Ty i tak nie musisz oglądać.
No, mały. Pokaż, co umiesz.
TO NIE JEST TEST
Odbiór jak złoto.
Co to ma być?
Testują nadajnik.
Nie wygląda na test.
Muszę zadzwonić.
Na zapleczu, za kuchnią.
Gdyby coś się działo,
chyba powinni mówić, co mamy robić.
Może w tym twoim radiu mówią, co z telewizją?
Jutro o jedenastej w sądzie, wiem. Będę.
Daj małego do telefonu.
B0 ojciec powinien móc porozmawiać z synem.
Nie obchodzi mnie, co mówi twój adwokat.
Daj mi syna.
Halo.
Coś przerywa. Słyszysz mnie?
A jak było trzęsienie ziemi?
- Masa ofiar. - Chyba, że epicentrum na pustyni.
Może to nic takiego.
- To co z TV? - A jeśli to terroryści?
Boże.
Po co gdybać?
Zadzwonię do brata w Needles. Pewnie już coś wie.
- Nie sądzę. - Jak to?
Telefon padł. W połowie mojej rozmowy.
Oddaj mi kasę.
- Rewelacja. - Spokój.
Nie ma co panikować.
P0 co te nerwy? Pewnie coś na łączach.
Jeep naprawi wasz wóz.
- I ruszycie w swoją stronę. - Tak jest.
Miejsca jest pełno, dania na tablicy.
Wiem, czego chcę.
- Słucham. - Proszę stek.
- Jak wysmażony? - Krwisty.
- I wodę bez lodu. - Już niosę.
- Charlie? - Tak.
Niezwykłe imię dla dziewczyny.
Podobno. Zaraz podam wodę.
Jestem Gladys Foster.
Miło cię poznać, Gladys.
Jestem Sandra, a to mój mąż, Howard.
Jacy ładni młodzi ludzie.
- Co was tu sprowadza? - Jedziemy do Scottsdale.
Ale zepsuł nam się wóz, więc czekamy, aż naprawią.
Przykra sprawa.
Telefon tu nie działa.
Telewizja też. Masz może jakieś wieści?
Nie wiesz, co się dzieje?
Nie ma się czym martwić. Wkrótce będzie po wszystkim.
Przepraszam...
No i co?
Nie wiem. Chyba coś z komputerem.
- Ale nie mamy jak sprawdzić. - Cholera.
To się wkurzą.
Wezwij lawetę. Zabiorą ich do Harding.
Nie da rady. Telefon padł.
- Co? - Aha.
Dziękuję, kochana.
Długo ci jeszcze zostało?
Już kończę.
- Ojciec pewnie dumny. - Nie mam pojęcia.
Co z oczu, to z serca.
Rozumiem.
Czyli nie masz męża?
- Nie. - Szkoda.
Wolę tak. Nikt mi nie mówi, co robić.
- A co z dzieckiem? - Dam radę.
Spłonie w piekle.
C0 proszę?
Twój jebany bachor spłonie w piekle.
Idź do diabła.
- Pieprzona fanatyczka. - Co się stało?
Wszystkie te gnojki spłoną.
- Gladys... - Stul pysk, głupia pizdo.
Tylko byś narzekała.
Co?
Howard, nie.
Co powiedziałaś?
Nie wiem, coś ty za jedna, ale przeprosisz moją żonę.
Wszyscy zginiecie.
C0 jest?
Rozwal Ją!
Nie ocalisz jej.
Zastrzel sukę.
Dawaj!
Niech mi ktoś pomoże.
Uciśnij. Nie patrz na mnie.
Inaczej on się wykrwawi.
Cały czas ciśnij. I opanuj się.
Kim jest ta starucha?
Już dobrze.
Dzwoń po karetkę.
Nie spuszczajcie starej z oka.
- Pomóżcie mu. - Uspokój się.
Ostrożnie.
Spokojnie.
Oddychaj. Howard.
- Daleko do szpitala? - Jak ona to zrobiła?
- Nie wiem. - 110-120 km.
1 20'?
Zawiozę was, ale nie mogę tam z wami zostać.
Tylko jedź szybciej.
Boże, szybciej.
Co to?
Chmura. A niby co?
Chmury nie bzyczą.
Jak mogła stać po tym, jak Percy trafił ją patelnią?
Złamał jej kark. Widziałem.
Ale tamten ma spluwę. Na co komu taka armata?
Jeep. Już, spokojnie.
Nie mogłem pociągnąć za spust.
Sparaliżowało mnie.
Wiedziałem, co robić.
Ale za bardzo się bałem.
Ona by cię zabiła. Ciebie i Charlie.
Nie masz się czego wstydzić. Słyszysz mnie, synu?
Nie każdy może być bohaterem.
Szczególnie, jeśli trzeba kogoś zabić.
Co się stało?
' C0 jest? - 'dę po Biblię.
- Po co? - Czas zacząć się modlić.
Jest gorąca.
Jak to możliwe? Nie żyje od godziny.
W dupie mam, że nie żyje. Biegała po suficie.
Tu nie zostanie.
Ale ciężka suka. Do góry ją.
- Próbuję. - Gdzie te muchy?
Skąd mam wiedzieć?
Pytasz mnie o zwyczaje pieprzonej plagi?
Ktoś tu jedzie.
Co znowu?
- Nareszcie. - Czekaj. Z Los Angeles?
- Ja jestem z Vegas. - Daj broń.
Dzięki Bogu.
Czeka.
Jeszcze krok i cię rozwalę.
Tak witasz wszystkich klientów?
P0 tym, co przeszliśmy,
ciesz się, że od razu nie strzeliłem.
Pokaż zęby.
Zęby, do diabła. Pokazuj.
Ma normalne.
Dobra.
- Jak ci na imię? - Michael.
Wybacz nam.
Przyjechała staruszka. Zrobiła tu piekło.
Miała zęby jak jakiś rekin.
Prawie odgryzła facetowi łeb.
Co tu robisz?
Nie wyglądasz mi na glinę.
Nawet z Los Angeles.
Ale chyba jest, co?
Kto byłby na tyle szalony, żeby ukraść radiowóz?
To wy nie wiecie?
Czego?
Nic nie działa. TV, radio, telefon.
- Kończy mi się czas. - Ani kroku.
Zacznij gadać albo się wynoś.
Czeka.
Przeproś go, tato.
Wiem, że nie chcesz przelewać krwi bez powodu
na oczach tych dobrych ludzi.
Zostaw go, proszę.
I jedź sobie, gdzie chcesz.
Są tu.
Przyda ci się.
- Kto jest? - Tacy jak ona.
Jak to jak ona?
To nie jest dobry pomysł.
Dam radę, tato.
Da. Nie ma wyboru.
Tylko nie szarżuj.
- Co się dzieje? - Wracajcie do środka.
Chodź, Jeep.
Idziemy.
Zachować spokój.
Jesteśmy zamknięci od środka. Co teraz?
Dobra, Rambo. Skoro już tu jesteśmy, powiedz, z czym walczymy.
Słuchajcie.
Słyszycie to, co ja?
- Co jest? - Brzmi jak...
Lody?
To jakieś żarty.
Z boku jest blokada. Nie będzie potrzebna.
Przesunąć na sam dół.
Trzymajcie mocno,
bo pourywa wam ręce.
Co się na mnie gapicie?
Lodowe wspaniałości
- Audrey. - Co?
Słuchaj, skarbie.
To tylko lodziarz.
Nie wygląda groźnie.
Cholera.
Szykujcie się.
TO już?
Teraz! Strzelać!
- To zwykli Iudzie. - Już nie. Strzelać dalej!
Nie dajcie im podejść do okien.
Gdzie on jest?
Otwórz oczy.
- Nie mogę. - Otwieraj.
- Nie mogę. - Możesz.
I co przez ciebie zrobiłam, matko?
- Tato! - Trzymajcie go.
Tu jesteś.
Tato! Boże!
Udało się. Odparliśmy atak.
- Nie. - On tam jest. I żyje.
Nie. Umarł.
Umarł.
Jesteś cała?
Tak. Nic mi nie jest.
Dzięki.
Miałaś nie szarżować.
Przepędziliśmy ich.
- Co jest? - Ktoś musi iść na dach.
- Ja pójdę. - Czekaj.
Lepiej zacznij gadać.
Ostatnim razem, kiedy Bóg zwątpił w ludzi,
zesłał potop.
Tym razem - widzieliście.
Twierdzisz, że to apokalipsa?
Nie, eksterminacja.
Ci na dworze to tylko narzędzia.
Są Opętani.
Najłatwiej opanować najsłabszych.
Opętani przez kogo? Demony?
Nie.
Przez anioły.
Czekaj no, synu.
Nie wiem, czegoś ty się naczytał,
ale w mojej wersji anioły to są ci dobrzy.
Prawda, niestety, jest bardziej złożona.
Pieprzysz. Nie jestem pastorem, ale nie słyszałem o lodziarzach
i Staruszkach żywiących się ludzkim mięsem.
O czym ty w ogóle gadasz?
I skąd tyle o nich wiesz?
Do wczoraj byłem po ich stronie.
- Chcesz powiedzieć, że... - A ja
byłem, kurwa, św. Mikołaj. Obłęd. Dobrze mówię?
Nawet nie wierzę w Boga.
On w ciebie też, Bob.
W nic już tutaj nie wierzy.
Czułem, że tak będzie. Szkoda tylko, że tego dożyłem.
Daj spokój, Percy. O czym my mówimy?
Anioły? Opętani? To nieprawda.
A wyglądałeś na dwór?
To nie są nasi zwyczajni klienci.
Jesteś tu, żeby nas chronić?
Nie, nie was.
.Ją-
Mnie? Dlaczego?
B0 twoje dziecko to dla ludzi jedyna szansa na przetrwanie.
To niemożliwe. Jestem nikim. Zwykłą kelnerką.
- Nie mam nawet samochodu. - To już bez znaczenia.
Twoje dziecko przeżyje albo zginie ludzkość.
Mamy ich powstrzymać do porodu?
- Właśnie. - Jestem w ósmym miesiącu.
To się nie dzieje naprawdę.
Mamy tu wytrwać miesiąc?
Nie będziemy musieli.
- Urodzi się wcześniej? - Tak.
Nie obchodzi mnie, w co wierzycie.
Tych na zewnątrz też nie.
Chcą tylko śmierci dziecka.
Pierwszy atak był próbą naszych sił.
Następny sprawdzi naszą słabość.
Możemy tu siedzieć i dyskutować albo możecie mi pomóc.
Ale uwierzcie. Będą się dziać rzeczy straszne.
Sukinsyny.
Są tam. Czuję ich.
Po co ci ta broń?
Co?
Twoja spluwa. Ta, z której utłukłeś babunię.
Chyba nie na jelenie, co?
Do ochrony.
Przed czym?
- Ludźmi. - Ludźmi?
Którzy chcą mi zrobić krzywdę.
- Zwykłych czy...? - Nie.
Nie "zwykłych".
Niezwykłych, jasne.
Pieprz się.
Mam swoje powody, żeby robić, co robię.
A tej Spluwy nigdy wcześniej nie użyłem.
Pokazałem, tak, postraszyłem parę osób.
Ale nigdy z niej nie strzelałem.
Aż do dzisiaj.
To szaleństwo.
Kiedy byłem mały,
tata wieczorem przychodził i siadał na moim łóżku.
I mówił:
Percy.
Gdybyś miał się jutro nie obudzić,
gdyby się okazało,
że dziś
był twój ostatni dzień na świecie,
Czy byłbyś dumny z tego,
co w życiu osiągnąłeś?
B0 jeśli nie,
weź się do roboty.
W dupę-
Na koszt firmy.
Dzięki.
Głodna?
Nie.
Koniec świata nie znaczy, że trzeba zdychać z głodu.
Cieszę się, że jeszcze mamy gaz.
Nigdy nie przepadałam za piwem.
To Howard był piwoszem.
To co robiłeś,
zanim trafiłeś tutaj?
Byłem żołnierzem.
Generałem w Jego armii.
Co się zmieniło? Czemu odszedłeś?
Dostałem rozkaz, w który nie wierzyłem.
On stracił wiarę.
Aleja nie.
Jak to możliwe, że wciąż wierzysz?
Wszystko, w co ja wierzę,
sprawia mi tylko kłopoty.
Kiedy Bóg wybrał wasz rodzaj
na obiekt swojej miłości,
jako pierwszy w Niebiosach pokłoniłem się przed wami.
Kochałem
i wierzyłem w ludzkość nie mniej niż On sam.
Potem patrzyłem, jak marnujecie dar.
Jak mordujecie się nawzajem z chciwości i przez kolor skóry.
Zabijacie dla kilku kamieni, czy słów w starych księgach.
A jednak pośród mroku
są wśród was tacy, którzy się nie ugięli.
Są tacy, którzy się nie poddali,
choć umarła nadzieja.
Są wśród was tacy,
co zrozumieli, że zgubić się, znaczy prawie się odnaleźć.
Tacy jak ty, Jeep-
Masz 15 lat, gdy odchodzi twoja matka. Ojciec zamyka się w sobie.
Następne 5 lat młodego życia
pomagasz mu odnaleźć drogę.
Kochasz kobietę, która nosi dziecko innego.
Choć wiesz, że może nigdy
nie odwzajemnić twojej miłości.
Ty,Jeep.
To dzięki tobie wciąż wierzę.
Wkrótce znów zaatakują.
Kwestionujesz Jego osąd?
Nie, swój.
Też powinieneś.
Odkąd ich stworzył, kazał nam ich kochać.
Nie umiem przestać.
Sami są sobie winni.
Zwyczajnie zgubili drogę.
Naszą rzecząjest ich prowadzić.
Nie. Słuchać rozkazów.
Powiedz, Gabrielu, lepiej dać Ojcu to,
o co prosi, czy to, czego potrzebuje?
Nie ty decydujesz.
I nie znasz serca Jego.
To On stworzył moje.
I ono mówi mi teraz, żebym nie tracił wiary.
Za późno.
Rozkaz został wydany.
Słabi uderzą w możnych i odczynią, co uczyniono.
Jeśli sprzeciwisz się Jego woli,
rozgniewasz Go po raz ostatni.
Tylko jeśli przegram.
Czy tego chcesz, czy nie, ludzkość czeka wojna.
Psy niebios ruszą do boju.
Sandra.
Howard?
Pomóż mi.
Pomóż mi!
Błagam, Sandra.
- Co robisz? - Puść mnie.
On żyje. Puść mnie.
Mamo, co robisz?
- Przestań. - Twój ojciec żyje.
Odsuń się.
Nie rób tego!
Wracaj!
Percy?
To moja wina.
Przysnąłem.
- Tato. - Nie.
To przeze mnie.
Ufał mi.
Zawiodłem go, jak twoją matkę.
Jak wszystkich.
Połknij to, mamo. Poczujesz się lepiej.
To twoja wina.
Przez ciebie wyjechaliśmy.
Dla ciebie
poświęciliśmy wszystko.
Nie. Chciałaś jechać.
- Sama mi mówiłaś. - Kochałam nasz dom.
I moje życie. A ty je zrujnowałaś.
Wszystko zniszczyłaś.
- Wszystko. - Dość.
Jak długo zamierzasz gnoić własną córkę?
Chodź, będziesz nasłuchiwać przez radio.
- ...wojsko też milczy. - Czekaj.
Boże. Odbieram coś.
Jeśli słyszycie mój głos,
mam pierwsze dobre wieści od początku apokalipsy,
czyli od blisko dwóch dni.
Na przedmieściach Vegas grupy samoobrony
likwidują zarażonych.
Mamy niepotwierdzone doniesienia o podobnych oddziałach
w parkach narodowych Doliny Śmierci, Zion i Red Ridge.
Red Ridge. To godzina drogi.
- Jedziemy? - Nie.
- Nigdzie się nie ruszamy. - Co?
Nie wiem jak ty, białasie, ale ja stąd spierdalam.
Nie zaryzykuję porodu w drodze.
To zbyt niebezpieczne.
Niebezpieczne? Co to ma znaczyć?
Niech Bóg da nam siłę, by trwać
i zmiłuje się nad tymi, których utraciliśmy.
Wszystko dobrze?
Najzabawniejsze, że nie chciałam tego dziecka.
Pojechałam nawet do kliniki.
Siedziałam w poczekalni
Pewna, Że podjęłam słuszną decyzję.
I nagle to poczułam.
Jakbym
wpadała w najgłębszą, najczarniejszą dziurę.
Nie mogłam oddychać, powiedzieć słowa.
Myślałam tylko,
że tak musi wyglądać śmierć.
Kiedy mnie wezwali, uciekłam.
Przez dłuższy czas
wmawiałam sobie, że jeśli zechcę, mogę tam wrócić.
Skończyć to tak, jak planowałam.
Ale wtedy uczucie wracało
i wiedziałam, że nie mam wyboru.
Zrozumiałam, że decyzję podjęto za mnie.
I zaczęłam...
nienawidzić
tego co we mnie rosło.
Nie powinnaś tak mówić.
To nie w porządku.
Dasz radę, jestem pewien.
Skąd w tobie tyle wiary?
Bóg mi świadkiem, że nie zasłużyłam.
A może zwyczajnie nie masz tu żadnych innych popaprańców?
Nie ty jedna miałaś ciężko.
Przestać się wreszcie nad sobą użalać.
- Robisz tak i... - Wiem.
Dwa razy. Na sam dół.
Chodziłam z komandosem. Miał fioła na punkcie broni.
Starzy go nie cierpieli.
Wyobrażam sobie.
Mama miała rację. To moja wina, że tu trafiliśmy.
Ona tak nie myśli.
Myśli.
Bo to prawda. Przenosiliśmy się wyłącznie z mojego powodu.
Uznali, że kumple mają na mnie zły wpływ.
Ale było na odwrót.
Popieprzone to wszystko.
Jak byłem szczawiem,
stary zwracał na mnie uwagę,
tylko jeśli coś przeskrobałem.
- Więc co robiłem. - Co?
Broiłem, ile wlazło.
Kłopot w tym, że dojrzewasz,
zakładasz rodzinę
i takie podejście przestaje mieć sens.
Już po wszystkim?
- Odpuścili? - Nie, chyba nie.
- Idź na dół. - Nie, dam radę.
- Idź. - Mówię, że dam radę.
Weź na wszelki wypadek.
Przygotuj się.
Zostań.
Czeka.
Czy oni...?
Kš/Ie!
To zasadzka.
To zasadzka! Widzieli ich, więc włączyli prąd.
Wracaj do wozu! Wsiadaj!
Nie uda im się.
Wracaj do wozu!
Trafisz dziecko.
Co on wyprawia?
Nie otwieraj, bo wszyscy zginiemy.
Mam cię.
I co teraz?
No co?
Nabrałem cię.
Do diabła z tym.
Boże. Audrey.
Szykuj się na śmierć.
To jeszcze dziecko. Nie daj jej umrzeć.
Rusz się albo ja pójdę-
Czekaj. Zostań tu.
Otwórz drzwi.
Szybko!
Przyniosę wody.
- Jeep. - Tutaj.
Nie bój się. Chcę się tylko pobawić z dzieckiem.
Zostaw Ją!
- Zrobił ci coś? - Gdzie on jest?
Co znowu?
Boże.
Zaczęło się.
Co, bo jestem dziewczyną?
- Rób, co ci powiem. - A ty się na tym znasz?
Nie tak powinno się przychodzić na świat.
- Co to? - Idzie.
Trzeba się śpieszyć.
Tego się nie da przyśpieszyć.
Przyj, jak nigdy dotąd. Przyj.
- Kto idzie? - Przyj.
Ile zostało ci kul?
Dawaj. Tak jest.
Udało ci się.
Już po wszystkim.
Twoje maleństwo. Nic mu nie jest. Patrz.
Odpuść.
Daj jej Chwilę.
Patrz, mamo. Udało się.
On żyje.
Jest pięknY-
Pamiętam, kiedy ty byłaś mała.
Tak samo na mnie patrzyłaś.
Dokładnie tak.
Wybacz to, co mówiłam. Wcale tak nie myślę.
Jesteś moim największym skarbem.
Zostałyśmy same.
Wiem.
Jesteśmy bezpieczni?
Nie.
Ale dziecko ma szansę dorosnąć.
I wyprowadzić świat z mroku.
A zanim tego dokona?
Musisz mu pokazać, jak.
Skąd Pomysł, że potrafię?
I że chcę?
Jeśli on jest taki ważny, czemu go nie zabierzesz?
B0 to twoje zadanie.
- Co jest? - Ruszamy.
Opętani nie podejdą,
ale zesłał kogoś, kto może. Jak ja.
- Jak ty? - Gabriela.
Ma zrobić to, czego ja odmówiłem.
Ty miałeś zabić dziecko?
To był ten rozkaz?
- Idziemy. - Co takiego?
- Zbierzcie broń. - O czym ty mówisz?
Musimy już iść.
Dziecko.
Nie miało się narodzić.
Ale przyszłość została odmieniona. Dziecko żyje.
A póki żyje, jest nadzieja.
Audrey, dziecko.
- Mamo. - Chodź.
Co robisz?
Przyszli po dziecko. Dam je im, a wtedy nas puszczą.
- Oddawaj je. - Dlaczego?
Przecież go nie chciałaś.
Audrey. Audrey, idziemy.
To jedno niemowlę.
Jedno dziecko.
Cholera.
Trzymaj!
Nie!
- Nie, Jeep! - Tato!
Dziecko. Zabierz stąd dziecko.
- A ty? - Nie lękaj się.
Odnajdziesz proroków. Odczytasz instrukcję.
Jakich proroków? Jaką instrukcję?
Nie zatrzymujcie się.
Wiedziałem, że to ciebie przyśle, Gabrielu.
Zawsze mu schlebiałeś.
Nie to co ty,
zbuntowany syn.
Twoje skrzydła.
Teraz by ci się przydały.
Cudownie nie czuć ich ciężaru.
Myślisz, że możesz Mu się
bezkarnie sprzeciwić?
Dziecko żyje.
Żyje.
Nieważne, co będzie ze mną.
To ofiara godna głupca.
Nie pomożesz im. I tak nie uciekną.
Ty też nie, bracie.
Przestałem uciekać.
Dość już tego.
Jest inny sposób.
Nie ma.
Dość tego.
Dość.
Chciałeś żyć jak oni.
Teraz umrzesz jak oni.
Twoja ręka.
Instrukcje.
Wybacz.
Zwijam interes.
NADZIEJA
Jesteśmy na miejscu.
Jak stoimy z bronią?
Może Michael wszystkiego nie zabrał. Rozejrzyjcie się.
Mam rakietnicę i parę rac.
Na ziemię!
Rakietnica!
Na ziemię, Charlie.
Zostaw Ją-
Dawaj, Jeep!
Zrób to!
- Dziecko? - Żyje.
Audrey?
Cholera.
Oddaj dziecko.
Nie.
Śmierć spotka was oboje.
Nie!
Dlaczego dalej walczysz?
Przecież nie ma już nadziei.
Wal się.
To niemożliwe. Sprzeciwiłeś się Jego woli.
Dałeś Mu to, o co prosił.
Aja - to, czego potrzebował.
Zrób to.
Zrób to!
Nie.
Ja bym nie okazał litości.
Wiem.
Dlatego Go zawiodłeś.
Oni czekają.
A ty dokąd?
To ty jesteś prawdziwym obrońcą.
Zobaczymy się jeszcze?
Nie trać wiary.
Kiedy byłam mała,
mama powtarzała mi,
że kiedyś świat spowije mrok
i ważyć się będzie nasz los.
Zapytałam ją, czemu Bóg się zmienił
i gniewa się na swoje dzieci?
"Nie wiem" - powiedziała, otulając mnie kocem.
"Widać zmęczyło Go całe to gówno."